عشقبازی اینچنین

افتادن ِخورشید
از چشم قندیل ها
عادت ماهانه ی زمستان

تقدیر
ترا تعبیر نخواهد کرد
لکنت هوس را
بگذار
زیر زبان دوزخی برگ ها

بگذار شکم بذر

یکبار دیگر

بالا بیاید
در روسپی خانه ی خاک
بی خبر

کیوان اصلاح پذیر ‎

افتادن خورشید از چشم قندیل ها از بعد فیزیکی همان انعکاس خورشید در قندیل های زمستانی است و لابد قطره قطره آب شدن قندیل ها – پایان عادت ماهانه - همان تازه شدن قدرت بارورشدن است . قندیل ها که آب شوند زمستان به پایان خود نزدیک میشود و لابد بهار منتظر رویش بر لاشه ی زمستان است . این تشبیه نو جامه ای است نو بر اسطوره ی کهن زمین بارور یا مادر طبیعت .
شاعر پس از انتقال تشبیه از بطن بارور زن به طبیعت و شیپور بیدار باش بهار به جایی دیگر می رود و در پایان گردش خویش دوباره به تشبیه اول برمی گردد . اما این گردش انگار او را سخت پریشان و خشمگین کرده است . آن بطن بارور زن و طبیعت و و بهار دلنشین به چیزی پلشت تبدیل شده اند . طببعت مادری است که نه برای انسان و جهان بلکه از روی هوا و هوس خود را می فروشد و بارداریش هم اتفاقی و بی خبراست . بارداری بذر خبری چندش آور است و بهار قابله ای است که دستمزدی در انتظارش نیست . و شرمساری به جای افتخار نصیب باروران و زایندگان میشود . بین سطر نخست تا سطر پایانی چه رخ داده است که جای شکوه افتخار باروری با سکوت شرمندگی عوض شده است ؟
ابتدا تردید در رنگ رخ داده است . نور پس از برخورد با منشور قندیل هفت رنگ میشود و این همان تردید در رنگ است . سلول های خاکستری مغز به جای دیدن واقعی رنگ ها به انبار خواب آلود خود مراجعه میکنند و رنگی را می بینند که به آن عادت کرده اند . رنگ خاکستری در اینجا هم به سلول های متفکر و خلاق مغز ربط دارد و هم به نگاه عادت زده و بی ذوق ما . شک کردن راه علاج کشف رنگ ها و زدودن تردید هاست . ترکیب " یک سرو گردن " با " گلوی همخوابگی " از یکطرف اشاره به دیدن از موضعی بالا – خیلی بالا – دارد و از طرف دیگر به صدای خواب . تنها راه تردید – زدایی از رنگ ها برخاستن از خواب و شک را بوسیدن است ! عشق و

عشق ورزی با شک تنها راه کشف یقین است ! و لکنت نوعی تردید است . تردید در بیان . این کدام تردید است که برگ ها را به لکنت می اندازد ؟ گناه یا انکار گناه ؟ هرچه هست تقدیر نیست ! تعبیر تقدیر در این ماجرا نقشی ندارد . پس آنچه می ماند اگزیستانسیالیسم داغ و خالص است ! و برگ هایی که برای رسیدن به یقین باید تخم هوس را زیر زبان بشکنند حتی اگر در این مسیر سر از دوزخ درآورند که البته با رسیدن پاییز و سرخ شدن برگ ها ، دوزخ را تجربه خواهند کرد .
شعر پراز تصاویر رنگارنگ و گوناگون است . درآمیخته با فلسفه و اسطوره . این تنیدگی که با یک پیام اجتماعی نیز همراه شده باعث سخت شدن شعر شده است . البته وقتی گره ها گشوده میشود شعر لذتبخش است اما به نظر ناقد شاعر باید در گره گاه ها گشاده دستی بیشتری به خرج میداد و از راه های ساده تری خواننده را به جهان خویش رهنمون می ساخت . از این نظر شعر دچار لکنتی است که ناشی از سنگینی بار معنا بر دوش شکل است . وحجم شعر زیر این بار سنگین دفرمه میشود و خواننده را در میانه راه - سرگردان در زیبایی های تصاویرخود- رها میکند .

مینو نصرت

در این شعر خورشید، خداوندگاری ست که با تلنگری بر اضلاع منجمد، شیپور بیدارباش را به صدا در می آورد و حیات آغاز می شود. خورشید نماد منبع حیاتی لایزال است که در نقطه ای دور از دسترس به مثابه انسانی ست که به روشن شدگی رسیده است. اینک این اوست که بدل به منبعی بی قید و شرط برای اهدای حیات به جهان و آدمی گشته است. خورشید توامان حامل «زنانگی هستی» و «مردانگی هستی» ست. در خود نطفه می کند، می زاید و اهدا می کند بی آنکه از او بخواهند. زمین در مدار او و به آهنگ اوست که می رقصد و در این معنا خود زهدانی بزرگ است حامل نطفۀ هستی. «رقصی چنین میانۀ میدانم آرزوست»، سطری از میان هزاران سطر دیگر که نشان دهندۀ اشتیاق آدمی ست برای رفتن و شدن.

. زمین در رقص زیبا و آرام به دور خورشید، منظومۀ هستی را شکل می بخشد. روز و شب، فصل ها و ماه ها و سال ها، کودکان اویند. او در زمستان بار بر میدارد در بهار می زاید ، در تابستان پرورش می دهد و در پاییز بار دیگر بطن خود را خالی می کند تا با معاشقه خورشید یک بار دیگر جهان را نو کند. زمستان از سوی دیگر نماد زن – زمین – تاریکی – سرما است. قندیل اما نمادی مردانه است چون با جذب نور و گرمای خورشید، قطره قطره در کار لقاح از یک سو واعلام پایان آن به صورت عادت ماهیانۀ زمین است. زمستان بستری ست که زمین خود را برای زایمان بهار مهیا می سازد. شاعر این روند را معطوف به دگرگونی در سلول های خاکستری که نماد تفکر و اندیشه است می کند. انسان نیز همانند زمین که بواسطۀ قندیل ها، موفق به جذب آب حیات می شوند از طریق تردید و معاشقۀ با شک دقیقا می تواند در جایگاه خورشید قرار بگیرد

انسان اندیشمند، خورشیدی ست که توامان می زاید، می پروراند و اهدا میکند. او در این فعل و انفعال همانند خورشید بدون قید و شرط عمل می کند. شاعر با تاکید روی واژۀ «تردید و شک» ما را مقابل هر آنچه میخواهد خود را تثبیت کند قرار می دهد. جهان یک سر می تپد و زنده است. در این جهان به قول شهرنوش پارسی پور حتی سنگ هم نبض دارد و سلول سازی می کند . حال چگونه می شود پای بند سنت هایی که هزاران سال از ابداع آنها گذشته است دل خوش ساخته و آن را الگوی زندگانی نوینی کرد!
بیداری مهم است اما اگر به صورت عادتی روزانه در آید دیگر رنگ و بوی بیداری ندارد بلکه تکرار یک عمل مکانیکی صرف است. بیداری آنگاه طعم بیداری می گیرد که رنگی دیگر به خود گرفته باشد. رنگی که ریشه در تردید دارد. آفرینش هم در نقطۀ تردید شکل گرفت « اسطورۀ خداوندگار زمان، زروان».

فراتر از «همخوابگی» ، فرازی تازه است که منجر به دگرگونی در تمام وجوه انسان و جامعه می شود. شکستن فرایند کسالت بار عادت ، ایجاد شکافی در آن که بناگزیر انسان را وارد فرایند تفکر می کند. اندیشه های نوین به جز از طریق شک و تردید زاده نمی شوند. انسان تنها بواسطۀ تفکر است که طعم عشق را در سطحی فراتر از همخوابگی تجربه می کند.
از منظر شک، هیچ یقینی وجود ندارد. آدمی محصول تردید است. در این معنا گناه هم که یکی از زیر ساخت های قانون نمادین جامعه است بی معنا و پوچ می شود همچنان که بی گناهی. این دو همانند صلح و جنگ دو روی یک سکه هستند. دو روی سیاه و سفید یک دایره که در حین چرخش گاه یک رویش مانند ماه شب چهارده دیده می شود و آن روی دیگرش پنهان است و در کار لقاح . دایرۀ سفید و سیاه ضمن رقصی باشکوه حول هم خود را می گسترند و جهان را نو می سازند.

سطر های پایانی ادامۀ سطر های نخستین است. زمستان و زمین با بهره گیری از نور و گرمای خورشید بواسطۀ قندیل ها، خاک را غرق زیبایی می کنند. در این معناست که واژۀ «روسپی» حامل معنایی دیگر می شود معنایی که در جوامع مردسالار هنوز به قوت خود باقی ست . اگر زمین را در ناآگاهی اش تنها به سبب ذاتش که روییدن و زایش است روسپی خطاب کنیم پس زنان که نماد زمین هستند چه ! اینان نه تنها می زایند بلکه مرتکب تفکر هم می شوند. پارادوکس خیال انگیزی که از هر دو سو تیز و برنده است. پرنده با اشاره به زمین تلویحا نگاهش به جامعه ای است که متاسفانه هنوز هر کجا زنان گرد هم جمع گردند با این انگ رانده می شوند. از منظر جامۀ مردسالار سنتی، تفکر فعلی مردانه است و زنان نباید مرتکب آن گردند.
سلام پزندۀ عزیزم

خسرو بنایی

اینگونه به نظر می رسد که ذهن می خواهد هم خود و هم در طبیعت به چشم اندازی برسد که از مجاری شک و شهود بگذرد . بار معنایی و ثقل سنگین مضامین را در آرایش پرتپش تصویرها به گونه ای عامرانه جابجا می کند .تا تخیل و ذهن غیر حسابگر وجه ارادی اش را با جیر طبیعت نشان دهد

افتادن ِخورشید

از چشم قندیل ها

عادت ماهانه ی زمستان
در گمان اول همان رجعت پدیدارشناسانه هوسرلی ست رفتن به طرف خود چیزها بدون هیج پیشدانسته با ذهن ناآلود ه به تاریخ .ترکیبی برساخته شاعر در لحظه خود انگیخته اش

ولی
تردید
در رنگ
بیداری ست

نخواب

در افق ِتنگ

خاکستری سلول
همان نهیب عدم قطعیتی ست که فلسفه شرطی شده شاعر را نشان می دهد شکی مشدد که سرچشمه اش سلول خاکسبری ست .اما دامنه شک به خود سلول خاکستری که سرمنشا شک است بر می گردد.در اینجا انگار ذهن به دو بخش عینی و ذهنی با شکی بدبینانه در نوسان است .
فقط یکبار

یک سرو گردن
بالا تر از گلوی همخوابگی
میان خط های ملهم
از
شب و روز

لب های شک را ببوس

تا آخرین نفس ِانکار

گناه کن
بی گناه
دعوتی گنا ه آلود و وسوسه انگیز و رهائیبخش که از عادت تنگ و ملال آور شب روز عبور می کند تا با بوسیدن لب های شک از پیله های ناضروری که به آن عادت کریم بیرون رویم . شعر در این بند گناه کن گناه آلود رجعت آوانگاردی به هبوط آدم دارد که خود محصول اولین سر پیچی و نافرمانی مدنی ست .پس هیچ تقدیری نمی تواند مقدر باشد . این شعر با تمام ظرفیت های تصویری د ر القای یک پلاتفرم دگراندیشانه جسور و امیدوارانه است

تقدیر
ترا تعبیر نخواهد کرد
تو این تو هستی که تقدیر ت را می سازی و این فاعل شناسا ست که شک دستوری شاعر را در زمانه خواب کبوتر خالی از رویای زیتون توصیه می کند

فرشید حاجی زاده

افتادن خورشید
از چشم قندیل ها
عادت ماهانه ی زمستان
ولی
تردید
در رنگ
بیداری ست
نخواب
در افق تنگ
خاکستری سلول
فقط یکبار
یک سرو گردن
بالا تر از گلوی همخوابگی
میان خط های ملهم
از
شب و روز
لب های شک را ببوس
تا آخرین نفس انکار
گناه کن
بی گناه
با لهجه ی گرم آدم
در خواب کبوتر
خالی از
...رویای زیتون و
تقدیر
ترا تعبیر نخواهد کرد
لکنت هوس را
بگذار
زیر زبان دوزخی برگ ها
بگذار شکم بذر
یکبار دیگر
بالا بیاید
در روسپی خانه ی خاک
بی خبر.

خوانش، نقب یا شیرجه‌ای در دریای نوشتار برای یافتن گوهر معنا:

شاعر از یخ‌بندان می‌سراید. سرما. روابط سرد و بی‌جنبش. سرمایی که تکرارشونده و زاینده است. او تردید را نشانه‌ی بیداری می‌بیند. ما را به یاد این جمله می‌اندازد: "من شک می‌کنم پس هستم". از مخاطبی که می‌تواند هرکسی باشد درخواست می‌کند که تن به زندان تن و اجتماع ندهد و یک بار هم که شده فراتر از روزمرگی‌ها و سرخوشی‌های رخوت آور کمی بر این اوضاع شک کند. "گناه" در برابر "ثواب" در یک حوزه‌ی تقدس ایدئولوژیک نام می‌گیرد از این رو "شک" که گناه است در برابر "ایمان" که ثواب است قرار می‌گیرد. شاعر خواننده را به انکار و شک می‌خواند حتا اگر این کار گناه خوانده شود. "گناه" خشک‌مغزان را به دور بیانداز. تو در پیشگاه انسان "بی‌گناه" خوانده خواهی شد. مانند پیغام‌آوری که آیینی کهنه را فرو می‌ریزد تا بنیانی نو برافرازد. زبان اسطوره‌ای – آیینی را نیز به کار می‌گیرد و از انسان می‌خواهد که در کبوتر داستان نوح خلاصه نشود که خود کبوتری باشد بر گونه‌ی انسان و پران شود بر فراز این طغیان حتا اگر به بهای نیافتن باشد. حتا اگر برگ زیتونی نیز در کار نباشد. انسان را از پذیرش یاوه‌نوشته‌ی تقدیر و سرنوشت باز می‌دارد. فراخوانی می‌دهد که گمان‌های هوس گونه را بمیرانیم و دوباره انسان نخستین را بیافرینیم. با زبانی زنانه که با زایش آشناست انسانی دگر را می‌زاید. او می‌خواهد با زایش مسیحی زمینی دگرباره نه مغان که مردمان پارس را شگفت‌زده نماید.

عشقبازی اینچنین

سفر!

پا برهنه تا "من" راهی نیست !

یاسین ِ قبیله ی مرگ

لینک مستقیم دانلود رایگان کتاب پرکاه /مجموعه شعر پرستو ارستو

شاید!

حتا مرگ میداند....

خوش خیم نیست

جغرافیای واژه

شعری از کتاب کسی ورقم نزند.

شعری از کتاب "کسی ورقم نزند"

شعری از کتاب ى کسی ورقم نزند!

روح پریان ِکوچیده را

بر خِرَد ِ بلندترین درخت‌ مقدس

حاشیه می نویسد

پرنده

کسی ورقم نزند!

تردید ...

مادر ام فاخته بود!

آسمان سینه صاف می کند!

به مینو نصرت برای شعر تکان دهنده اش

پائیز

در دالان خاطره

6 کوتاه تازه

به رنگ ِ چشمان ِ من
پلی

بر فرازِ ِاقیانوس های آرام

آتشفشانهای خاموش

و بالکُنی

که خسیس نیست
آسمان را

صفر مطلق !

صفحات وبلاگ